Kiedy dopadła mnie książkowa chandra, sięgnęłam po coś sprawdzonego – Tess Gerritsen. Autorka jak dotąd mnie nie zawiodła, tak było również z „Mumią”.

Znaleziona w magazynach bostońskiego Crispin Muzeum mumia okazuje się nie być starożytnym artefaktem. W nodze tajemniczej Pani X tkwi jak najbardziej współczesna kula… Sprawę prowadzą lekarka sądowa Maura Isles i detektyw Jane Rizzoli. Szybko okazuje się, że podziemia Crispin kryją więcej tajemnic – między innymi spreparowaną na indiańską modłę głowę kolejnej ofiary. Zatrudniona w muzeum egiptolożka, doktor Josephine Pucillo, zaczyna otrzymywać listy z pogróżkami, a w jej samochodzie pojawiają się spreparowane zwłoki młodej kobiety. Policja zyskuje pewność, że ma do czynienia z seryjnym zabójcą. W trakcie śledztwa okazuje się, że Pani X była studentką archeologii, która zaginęła na wykopaliskach wiele lat temu. Trop prowadzi do syna znanego milionera i wielbiciela starożytności… Nim jednak Rizzoli zdąży zagłębić się w sprawę, doktor Pucillo znika bez śladu. Policja ma niewiele czasu, by ocalić ją z rąk zabójcy.

Cóż można napisać o „Mumii”? Wciąga okrutnie, nie sposób się oderwać. Trzyma w napięciu, a główna zagadka ma wiele wątków i pobocznych korytarzy. Akcja toczy się płynnie i wartko. Nie zabrakło również wątku obyczajowego dotyczącego głównie Maury Isles.

Thrillery Tess Gerritsen są świetne i nie aspirują do literatury wysokich lotów. Każdy potrzebuje czasem odskoczni, przeżycia niesamowitej, mrocznej przygody z ulubionymi bohaterami. Gerritsen pisze książki stworzone do tego celu. Z niecierpliwością oczekuję na kolejny tytuł!

Debiutować można w każdym wieku, co udowodniła Charlotte Rogan – 57- letnia autorka „Zgubionych”. Jej pierwsza książka okazała się wielkim sukcesem. Liczę, że będą kolejne.

„Zgubieni” to historia Grace Winter, 22-letniej młodej mężatki, która dzięki swemu świeżo poślubionemu mężowi trafia z tonącej Cesarzowej Aleksandrii do szalupy ratunkowej. Ratunek jednak nie nadchodzi i rozbitkowie muszą walczyć między sobą o przetrwanie. Formują się dwa główne obozy – męski, dowodzony przez pana Hardiego, członka załogi statku i damski pod egidą pani Grant. Zwycięża magnetyzm pani Grant i jej grupy. Hardie musi zginąć, a Grace pomaga wypchnąć go z szalupy. Po odnalezieniu , zostaje za to wtrącona do więzienia. Toczy się przeciw niej oraz pani Grant i innej pasażerce proces. Kobiety są oskarżone o morderstwo.

Szalupa od samego początku jest przepełniona. Niczym na arce Noego, znajdują się na niej ludzie z różnych klas społecznych. Tworzą się sojusze i antypatie. Przekrój osobowości jest bardzo szeroki – od porywających społecznych aktywistów, po milczące, stojące w cieniu osoby. Każdy ma inną strategię na to, by przeżyć.

„Zgubieni” poruszają bardzo istotne problemy, które towarzyszą ludziom od wieków. Czy istnieją kryteria, na podstawie których można zdecydować o to, kogo wypchnąć za burtę? Czy w obliczu zagrożenia życia liczy się płeć, wiek, status majątkowy? Czy aby ocalić siebie można zabić kogoś innego? Z drugiej strony, czy oddanie własnego życia za innych ma sens? Jednoznaczych odpowiedzi na te pytania nie ma i nie udziela ich też autorka.

Grace to bardzo interesująca bohaterka. Jest niejednoznacza, nie da się jej specjalnie lubić, jednak nie budzi też niechęci. Dużo rozmyśla i sama  nie potrafi orzec, czy popełniła zbrodnię, czy działała, by ocaleć. Niektóre jej rozważania powodują, że można odnieść wrażenie, iż Grace to bezbronna, zagubiona kobietka. Taki jej obraz również nie wydaje się prawdziwy.

Autorka na przykładzie Grace i jej siostry Mirandy ciekawie przedstawiła sytuację oraz mentalność kobiet na początku XX wieku. Po śmierci ojca oraz utracie majątku, młode kobiety muszą radzić sobie same. Miranda postanawia podjąć pracę i odważnie ruszyć w świat, być niezależną. Grace ma inny sposób na przetrwanie – umyślnie rozkochuje w sobie Henry’ego, zaręczonego już z inną. W końcu doprowadza do ślubu, co mam zagwarantować jej dobrobyt i godne życie. Znamienne, że nawet po zakończeniu procesu, Grace ponownie poprzez małżeństwo toruje sobie drogę ku początkowi nowego życia.

„Zgubieni” to książka, która pokazuje jak moralność sprawdza się w sytuacjach ekstremalnych. Niektórzy pozostają wierni swoim zasadom do końca, czasem giną w ich imię. Inni przystosowują się do nowych warunków, popełniając czyny wcześniej oceniane jako zbrodnicze. „Zgubieni” udowadniają, jak pisała Szymborska, „tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono”. Pozostaje żywić nadzieję, że graniczne doświadczenia będą nam oszczędzone.

„Poza strachem” Jaye Ford zapowiadało się naprawdę nieźle. Szkoda, że na zapowiedziach się skończyło…

W wieku siedemnastu lat Jodie Cramer przeżyła koszmar zgotowany jej przez trzech nieznajomych mężczyzn. Obecnie trzydziestopięcioletnia Jodie jest nauczycielką i matką dwójki dzieci. Uporała się z tragicznymi przeżyciami. Kiedy wraz z trzema przyjaciółkami wybiera się na weekend za miasto, ma nadzieję, że będzie to dla niej miła odmiana. Odludne miejsce budzi jednak w Jodie przerażające wspomnienia i prześladuje ją poczucie, że ktoś je obserwuje. Przyjaciółki nie wierzą jej, a Jodie zaczyna wątpić w siebie, i w to, czy jest przy zdrowych zmysłach. Dopóki dwóch mężczyzn nie zapuka do drzwi domku…

Fabuła nie wykracza poza opis z obwoluty. Akcja jest do bólu przewidywalna, a bohaterowie właściwie jednowymiarowi. Autorka próbuje zbudować pewną niejednoznaczność wokół jednego z napastników. Nieudolnie.

„Poza strachem” to schematyczny kryminał, jakich mało. Buduje co prawda napięcie, ale wyczuwa się jego sztuczność. Opisane wydarzenia, pomijając ich schematyczność, stają się w pewnym momencie aż śmieszne. Bohaterowie są dzielni i nieśmiertelni niczym James Bond.

Książka solidnie mnie rozczarowała. Do tego stopnia, że po kolejną autorstwa pani Ford na pewno nie sięgnę.

Na szczęście, na mojej półce pojawiły się nowości od Gandalfa, które liczę okażą się świetnymi lekturami. Mowa o intrygującej „Kiedy Bóg był królikiem” Sarah Winman. Przeczytałam już kilka rozdziałów i jestem mocno zainteresowana dalszym ciągiem. Druga nowość to świeżo wydani „Zgubieni” Charlotte Rogan. Autorka podejmuje bardzo ciekawy temat, zobaczymy jak sobie z nim poradziła.

Recenzje wkrótce, mam nadzieję!

„Wrześniowe dziewczynki” Maureen Lee to wzorcowe, opasłe czytadło. Jeśli więc potrzebujecie chwili oddechu, aby zagłębić się w innym świecie, ta powieść będzie idealna!

Jest to historia dwóch rodzin – ubogich Caffrey’ów oraz zamożnych Allardyce’ów. Pewnego wrześniowego dnia, kobiety z obu rodów rodzą w tym samym domu dziewczynki. Dzięki ciepłej gospodyni Nancy, pomimo wzajemnej niechęci, pomiędzy kobietami tworzą się coraz liczniejsze więzy. W końcu Brenna i Eleanor zaprzyjaźniają się. Śledzimy koleje obu rodzin na przestrzeni lat, obserwując narastające zagrożenie II wojną światową, a następnie oczekując jej zakończenia.

„Wrześniowe dziewczynki” są dość przewidywalne. Momentami wieje nudą, autorka stosuje wtedy sprytny i w zasadzie nieco słaby chwyt. Komentuje w trzeciej osobie bieżące wydarzenie, dodając do tego element w stylu „kto by się spodziewał, że za pół roku będzie miał nową żonę” itp. Do genialnych ten manewr nie należy, ale czytelnika przyciąga.

Książka Maureen Lee to tzw. „ciepłe kluchy”. Żaden z bohaterów nie jest tak naprawdę zły, autorka pokazuje teoretycznie ciemne charaktery jako zranione dusze, które swój egzystencjonalny ból uzewnętrzniają np. poprzez niegrzeczne i grubiańskie zachowanie. Ludzie są pełni miłości, wszystko się udaje, niepotrzebne osobydziwnym, oczywiście tragicznym, zrządzeniem losu umierają. Pomimo tego przez powieść jakoś przebrnęłam, więc nie mogła być aż tak zła, jak się może wydawać po lekturze tej recenzji

Interesujący jest wątek ubogiego Colma Caffrey’a, który chce od życia więcej niż ma. Usilnie pracuje nad zmianą swojej pozycji społecznej. Ciekawie rzutuje się to na jego związek z żoną Brenną, której wystarcza dom i dzieci. Colm staje na rozdrożu rozdarty pomiędzy swoimi ambicjami a miłością do żony. Polecam Waszej uwadze postać Colma.

Wiele książek napisano, wykorzystując trudne czasy wojny. Myślę, że „Wrześniowe dziewczynki” bardzo dobrze oddają realia tamtych lat. Historie obu rodzin są zawiłe i nierozerwalnie złączone. Do literatury ta pozycja nic nowego nie wnosi, ale lekturą jest całkiem przyjemną.

„Igrzyska śmierci” przetoczyły się przez książkową blogosferę na fali czci i chwały. Pomimo tego nie mogłam jakoś się zmobilizować do lektury. Przekonał mnie dopiero trailer filmowej adaptacji.

The Hunger Games trailer

Film obejrzę z przyjemnością równie wielką, jaką było czytanie „Igrzysk śmierci”! Już się cieszę na kolejne tomy!

Akcja książki toczy się w państwie Panem, powstałym na ruinach Ameryki Północnej. Świat wygląda inaczej po wielkim buncie mieszkańców 13-tego dystryktu. Panuje głód, codzienność to walka o przeżycie. Krajem rządzi Kapitol, który w celu przypomnienia mieszkańcom, że bunt jest złym posunięciem, organizuje co roku tzw. głodowe igrzyska. Z każdego dystryktu zostaje wylosowana para dzieci, chłopiec i dziewczynka w wieku od 12-18 lat. Następnie cała 24-ro osobowa grupa walczy o życie. Zwycięzca może być tylko jeden.
Główna bohaterka – Katniss żyje wraz z matką i młodszą siostrą w Dwunastym Dystrykcie, należącym do jednego z najbiedniejszych. Kiedy jej siostra Prim zostaje wylosowana, Katniss dobrowolnie zgłasza swój udział, by chronić siostrę.

Kiedy zapoznałam się z opisem książki, pomyślałam, że to kolejna pozycja z cyklu „hit dla młodzieży”. Po części się nie pomyliłam, bo „Igrzyska” są właśnie do tej grupy wiekowej skierowane. Jednakże dorosłego odbiorcę również zaciekawią.

Pomysł stworzenia nowego świata i udręczenia jego mieszkańców nie jest nowatorski. Nie wydaje się, niestety, znowu tak niemożliwy do spełnienia.

Choć z góry wiadomo, że Katniss przeżyje i wygra (jest 1-osobową narratorką), intryguje sposób, w jaki dojdzie do jej zwycięstwa. Nie chcę zdradzać szczegółów, jednak przychodzi to głównej bohaterce stosunkowo łatwo. Autorka zarysowuje szkice  jej dylematów moralnych, ale tak naprawdę pozwala Katniss ich uniknąć.

Drugim trybutem z Dwunastego Dystryktu jest Peeta Mellarki. Katniss ma wobec neigo dług wdzięczności zaciągnięty w przeszłości. Ich relacja ciekawie się rozwija, choć trudno powiedzieć, czy wzajemne stosunki są rzeczywiście szczere. W tle mamy przyjaciela Katniss z  rodzinnych stron – Gale’a i powstaje coś na kształt romantycznego trójkąta. Ten wątek będzie, myślę, rozwinięty w kolejnej części trylogii „W pierścieniu ognia”.

„Igrzyska śmierci” to wciągająca historia, momentami nieco infantylna. W historii literatury raczej się nie zapisze. Przy lekturze można jednak przyjemnie spędzić czas, tak więc polecam!

„Bielszy odcień śmierci” to genialny debiut Bernarda Miniera! Kto jeszcze nie czytał, niech pędzi do księgarni, póki jeszcze dość chłodno, by bez żalu zatopić się w mroźnej dolinie w Pirenejach.

Grudzień 2008 roku, dolina w Pirenejach. Wczesnym rankiem pracownicy elektrowni wodnej znajdują na górnej stacji kolejki linowej okaleczone ciało konia.

Tego samego dnia młoda absolwentka psychologii obejmuje posadę w ściśle strzeżonym zakładzie psychiatrycznym dla przestępców, położonym w tej samej dolinie.

W ciągu kilku dni okolicą wstrząsają kolejne zbrodnie. Śledztwo prowadzi komendant Martin Servaz, czterdziestoletni policjant z Tuluzy, znany ze swej przenikliwości i intuicji. Tym razem przyjdzie mu się jednak zmierzyć z wyjątkowo okrutnym i przebiegłym mordercą. Wkrótce się okaże, że bajkowe górskie miasteczko kryje mrożące krew w żyłach tajemnice. Czy będzie to dla Servaza początek koszmaru?

Rzadko zdarza się, by kuszące opisy na okładce książki oddawały jej prawdziwy obraz. Tym razem, z samymi wręcz pochwalnymi peanami na cześć tej pozycji trudno się nie zgodzić. „Bielszy odcień śmierci” elektryzuje i intryguje. Nic nie jest takie, jakim się z pozoru wydaje.

Ten kryminał opiera się na perfekcyjnie wyrzeźbionych postaciach. „Ludzie są jak góry lodowe. Pod powierzchnią kryje się cała masa niedopowiedzeń, cierpienia i tajemnic. Tak naprawdę nikt nie jest tym, na kogo wygląda.” Możliwe, że tym mottem kierował się autor przy pisaniu. Bohaterowie zaskakują nas w chwilach, gdy mamy wrażenie, że ich znamy, zdążyliśmy już zaszufladkować.

Kolejną zaletą książki jest jej objętość! Przyjemnie czytać ze świadomością, że przed nami jeszcze długa droga, a nie w porywach 300 stron z dużą czcionką. Minier świetnie gra pozorami, unika schematów. Nawet jako żarliwa fanka kryminałów nie rozszyfrowałam zagadki zbyt szybko, co nie zdarza się często.

W „Bielszym odcieniu śmierci” nie zabrakło też medycznych odniesień. W pobliżu miejsca zbrodni znajduje się wszak szpital psychiatryczny dla wyjątkowo niebezpiecznych pacjentów ze strasznymi zbrodniami na koncie. Autor zadziwiająco biegle przedstawił współcześnie stosowane leki, rodzaje terapii.

Muszę jeszcze pochwalić samą okładkę kryminału! Fenomenalnie współgra z zawartością.

Mam wielką nadzieję, że ta książka to dopiero początek. Liczę, że komendant Servaz powróci i porwie mnie w wir kolejnej, pasjonującej kryminalnej zagadki. Czekam z niecierpliwością!