„Jeden dzień” w jeden dzień

Tytuł może niezbyt rozsądny, ale nie mogłam się powstrzymać:)

Przynam się od razu, że nigdy bym po tę książkę nie sięgnęła, gdyby nie jej piękna okładka. Tak mnie urzekła, iż nawet zdając sobie sprawę, że w środku znajdę pewnie przeciętny romans, w końcu „Jeden dzień” zakupiłam.

Nie pomyliłam się, niestety, co do treści. „Jeden dzień” to historia Emmy i Dextera. Poznają się w dniu ukończenia studiów. Choć wcześniej widywali się na uczelni, nie rozmawiali ze sobą. Pochodzą z różnych środowisk. Emma to typowa dwudziestoletnia idealistka, pragnąca zmienić świat. Dexter, pochodzący z zamożnej rodziny, żyje beztrosko. Obce są mu wszelkie ideały. Już sam fakt, że Ci dwoje spędzają razem dzień swojego absolutorium, wydaje mi się nieco absurdalny.

Przedstawiona w „Jednym dniu” opowieść traci na wiarygodności z każdym kolejnym rozdziałem. O ile bardzo przekonująco Nicholls ukazuje losy bohaterów z osobna, to ich wspólna droga jest wręcz przekolorowana. Chwilami czytelnik ma dość i po głowie kłębią mu się myśli, kiedy oni wreszcie się zejdą i skończy się ta farsa.

Książka jest schematycznie banalna, o posmaku, jak można się spodziewać, słodko-gorzkim. Ostrzega o tym właściwie już okładka, na której umieszczono następującą mądrość: „Możesz przeżyć całe życie, nie dostrzegając, że to, czego szukasz, jest tuż przed tobą”. Aż ciśnie się na usta: „Ale to już było!”.

Cóż, podsumowując, „Jeden dzień” to ładna ozdoba półki z książkami. Nie porusza, do błyskotliwych nie należy, a romanse z pewnością napisano lepsze.

Ocena: 3/6